Wariant 1: Zrzut z helikoptera

Helikopter z zamontowanym pod spodem krzyżem nadlatuje nad miejsce, gdzie ma się znaleźć krzyż (rycina 1). Krzyż wykonany jest z żeliwa i posiada zaostrzoną końcówkę. Pilot zwalnia krzyż, ten spada pionowo w dół i wbija się w przeznaczone dla niego miejsce.

Zalety:

• Precyzja montażu
• Pionowa pozycja krzyża po wbiciu
• Eliminacja przeciwników krzyża, którzy znajdą się przypadkiem w miejscu montażu

Wady:

• Wysoki koszt wynajmu helikoptera

Wariant 2: Montaż zdalny z użyciem procy

Ponieważ wariant 1 jest dość kosztowny, proponuję tańszą alternatywę. Krzyż wystrzeliwujemy ponad głowami wrogów ze specjalnej, dużej procy (rycina 2). Krzyż leci po trajektorii parabolicznej i wbija się pod kątem w przeznaczone dla niego miejsce. Kąt wbicia krzyża będzie równy kątowi wystrzału. Największy zasięg uzyskamy przy kącie 45 stopni. Uwaga: Nie rekomenduję wystrzeliwania krzyża pod kątem 90 stopni.

Zalety:

• Niskie koszty
• Eliminacja większej ilości przeciwników krzyża (który lecąc ukośnie może przebić kilku naraz)

Wady:

• Ukośna pozycja krzyża po montażu

Wariant 3: Montaż zdalny z użyciem bomby

Jest to modyfikacja wariantu 2, z tym że zamiast ciężkiego, żeliwnego krzyża z procy wystrzeliwujemy zaawansowaną technologicznie bombę. Bomba (rycina 3) zawiera zapalnik, zbiornik ze sprężonym dwutlenkiem węgla oraz nadmuchiwany, złożony krzyż z PCV. Po uderzeniu w ziemię zapalnik otwiera zbiornik z CO2, gaz gwałtownie wypełnia krzyż który rozrywa obudowę i dumnie wznosi się ponad tłumem wrogów.

Zalety:

• Pionowa pozycja krzyża
• Mała waga pocisku

Wady:

• Mniejsze rażenie wrogów, którzy najwyżej mogą dostać odłamkami obudowy bomby

Wariant 3 można rozszerzać, faszerując bombę gwoździami, tłuczonym szkłem lub wzbogaconym uranem. Pozwoli to na skuteczniejszą eliminację przeciwników krzyża. Uwaga: wariant z uranem może uszkodzić również krzyż, Pałac Prezydencki a także całą stolicę włącznie ze zwolennikami krzyża.

Niech się gimnazjaliści cieszą że procedura jest wysoce uproszczona, sterylna i zelektryfikowana. Mogło być i gorzej, i bardziej zgodnie z Pismem. Żeby nie pozostać gołosłownym, przytoczę biblijną instrukcję pewnego obrzędu z użyciem palców młodzieży (Księga Kapłańska, rozdział 9):

“Następnie Mojżesz obmył wodą wnętrzności i nogi barana i zamienił w dym całego barana na ołtarzu. To było całopalenie, miła woń, ofiara spalana dla Pana, tak jak nakazał Pan Mojżeszowi. Aaron i jego synowie włożyli ręce na głowę barana. Mojżesz zabił go, wziął trochę jego krwi i pomazał nią wierzch prawego ucha Aarona, duży palec jego prawej ręki i duży palec jego prawej nogi. Potem Mojżesz kazał się przybliżyć synom Aarona i pomazał krwią wierzchy ich prawych uszu, duże palce ich prawych rąk i duże palce ich prawych nóg. Resztę krwi wylał Mojżesz dokoła ołtarza. Potem wziął tłuszcz, ogon i cały tłuszcz, który jest na wnętrznościach wraz z płatem tłuszczu, który okrywa wątrobę, a także obie nerki z ich tłuszczem i prawą łopatkę.”

Z litości dla młodzieży z Gryfowa nie wspomnę o miłej dla nozdrzy woni palonego barana oraz bardzo apetycznym rozlewaniu tłuszczu na ołtarzu. Z drugiej jednak strony dzisiejsza młodzież, wypasiona na rozmaitej maści kebabach i innych fast foodach, powinna być do takich rzeczy przyzwyczajona…